Ikone Biljane Jovanović nastale su kao plod istraživanja celokupne hrišćanske umetnosti, prvenstveno ranohrišćanske i vizantijske umetnosti, ali i one stvarane pod njihovim uticajem, a izvan geografske teritorije same Vizantije.
Sagledavajući najstarije primere i kontekst hrišćanske ikonografije, sačuvane ne samo na ikonama i freskama, već i u predmetima od slonovače, emalja i u manuskriptima drevnih umetnika, Biljana Jovanović otkriva uzor na koji se, kao savremeni ikonopisac, ugleda. Kao rezultat proizilazi ikonografski model ovde prikazanih ikona i stav umetnice – ikonopisca o hrišćanskoj umetnosti kao živoj, stvaralačkoj, autentičnoj, liturgijskoj, koja nastaje i razvija se iz celokupnog predanja hrišćanske umetnosti i teologije, ali svakako počiva i na živom i neposrednom iskustvu odnosa sa Sinom Božijim i svetima Njegovim, a u okviru liturgijske zajednice Crkve u kojoj ikonopisac živi i stvara.
Po ugledu na stare ikonografe koji su koristili sve vrste tada raspoloživih likovnih tehnika i Biljana Jovanović slika kako najstarijom ikonografskom tehnikom –- toplom enkaustikom, koja se koristila u prvim vekovima hrišćanstva, tako i kombinovanom tehnikom kao jednom od najprisutnijih slikarskih tehnika našeg vremena.